Laatste vaardag naar de Bvk

Om kwart voor acht vertrokken we uit Vlieland voor het laatste traject betreffende onze vakantie van dit jaar. Vanaf zeven uur werd door het havenpersoneel in een rubberbootje gecontroleerd of iedereen al betaald had. We spraken ze maar even aan, omdat wij gisteravond na sluitingstijd van het havenkantoor waren binnengekomen. Pas om acht uur vandaag gingen ze weer open. Of we het havengeld in een enveloppe wilden stoppen bij het havenkantoor, hetgeen we uiteraard hebben gedaan. Dan zijn betaalautomaten zoals in Denemarken en Zweden toch wel handig. “Maar wij kiezen voor interactie”, zeiden de jongens vanuit het bootje, waarop wij zeiden dat ze beiden konden doen. Tegen twaalf uur kwamen we bij de Lorentzsluizen van Kornwerderzand aan, die net aan onze kant openging. Ook op het IJsselmeer stond geen wind en was het zelfs behoorlijk warm, althans totdat er donkere wolken en onweer aankwam met heel veel regen. Door een flitslicht en harde donderklap vlakbij viel de schippersvrouw, die net voor de sluis van Enkhuizen met de stootwillen bezig was, van schrik bijna overboord. Na de sluizen bij Enkhuizen te hebben gepasseerd kwamen we om zeven uur weer aan in onze thuishaven de Bvk. 

Onze vakantie van twee maanden is voor dit jaar weer voorbij, maar het was weer een mooie tijd. Ons einddoel het bezoek aan Stockholm en ook het eiland Gotland, dat we graag wilden bekijken, hebben we bereikt. Twee maanden vakantie lijkt veel, maar is ook zo weer voorbij. Stockholm was zeer de moeite waard. Er is veel te zien, het bezoek aan het Vasa-mueum was indrukwekkend, het oude sfeervolle stadsgedeelte Gamla Stan was prachtig en ook het eerste openluchtmuseum in Zweden “Skansen” was bijzonder. Het eiland Gotland viel wat tegen op het oude stadje Visby na, dat één grote bezienswaardigheid is met al die oude oude huisjes en ruïnes. De rest van het eiland is niet zo bijzonder. De meeste jachthavens in Zweden zijn klein en is het er matig geregeld. In het voorjaar soms helemaal niet. Het vaarseizoen begint daar in het algemeen pas vanaf half juni. We hadden altijd wel een goede plek, maar in het hoogseizoen zijn die kleine havens waarschijnlijk overvol. Er wordt veel met betaalautomaten gewerkt, die 24 uur per dag beschikbaar zijn, waaruit je een ligplaatssticker en een tallycard krijgt voor elektra en toegang tot het sanitairgebouw. Havenmeesters zie je bijna niet. Met gratis internet in de jachtavens is het droevig gesteld. De meesten hadden het niet of het werkte niet. De eerste twee weken vanaf half mei dat we vertrokken, was het koud en vaak mistig. Vanaf Stockholm kregen we vier weken mooi weer met veel zon en vaak weinig wind op twee onweersdagen na in Visby. De laatste twee weken werd het instabiel met veel wind uit het (noord)westen, zodat we zeven dagen in totaal verwaaid lagen. We hebben niet veel regendagen gehad. Ook prettig is dat het in het noorden langer licht blijft. De nachten werden nooit helemaal donker en om half drie in de ochtend werd het alweer licht. Je kon midden in de nacht alles nog goed waarnemen. De totale afstand over de grond bedroeg 1707 Nm. Op ons log stond 1630 Nm. We hebben 103 uren gezeild en 196 uren gemotord. Dit jaar hadden we weer eens behoorlijk wat mankementen aan boord: Windgever boven in de mast hield onderweg van Laboe naar Bagenkop ermee op, stuurboordnavigatielicht ging er af toen onze Carina klem zat tussen de palen in een box in Rodvig, elektrische lierhendel, die de geest gaf en nog een paar andere kleinere zaken. Dus gaat onze Carina binnenkort uit het water voor groot onderhoud en dan hebben we weer bijna een heel jaar de tijd om een plan te maken voor onze volgende zeilreis voor komend jaar.

 

Van Cuxhaven naar Vlieland

Vandaag, 10 juli, was het een drukte van jewelste. Nu de wind uit het westen was afgenomen vertrok er een konvooi van jachten, die al dagenlang verwaaid lagen. Ook wij gingen uiteraard mee. Er stond een windje uit het noordwesten van 3 bft. Even later werd deze al gauw west en zuidwest en dus geheel tegen. Op motor en grootzeil en met de stroom mee, maakten we aanvankelijk goede vorderingen. Na 50 Nm voeren we langs het Duitse eiland Norderney. De wind trok steeds harder aan tot uiteindelijk ZW-5. Onze Carina vond dat niet zo plezierig en wij ook niet. Met soms grote klappen viel de steven en onderwaterschip van een golf in een dal, wat onze Carina op haar grondvesten deed schudden. De tegenwind en golven remde dermate af dat we ook niet voldoende vorderingen maakten. Om zo de nacht in te gaan, leek ons geen goed plan en dus bogen we af naar de haven van Norderney. Om zeven uur liepen we na 65 Nm gevaren te hebben, de haven van Norderney binnen. Bijna alle jachten in de buurt dachten hetzelfde en het werd dan ook gezellig druk in de jachthaven. Wij lagen in een rijtje van vier gestapeld met twee Nederlandse zeiljachten, die nog in het begin van hun vakantie waren. De volgende ochtend moesten zij vroeg opstaan om hun jachten los te maken van onze Carina, zodat wij om zeven uur konden vertrekken. Het eerste traject tot en met Borkum konden we zeilen vanwege een mooie zuidenwind. Daarna draaide de wind weer naar het zuidwesten en weer geheel tegen. Op de heenweg hadden we oostenwind, op de terugweg voornamelijk zuidwestenwind. Je kan het maar treffen. Op motor en grootzeil gingen we verder. Even dreigde de wind weer aan te trekken en maakte onze Carina weer de nodige smakken, maar gelukkig nam de wind weer wat af en konden we wat relaxter onze koers vervolgen. Vanaf Cuxhaven voer een Zweed met ons mee, een 49 footer, genaamd Kvasthilda. Ook hij boog gisteren abrupt van zijn koers af om naar Norderney te gaan, vanwege de toegenomen zuidwestenwind. Op zeil haalde hij ons eerst in, maar later met de tegenwind op motor bleef hij ver achter. Even na negen uur ’s avonds kwamen we na 90 Nm in Vlieland aan, waar het al verschrikkelijk druk was. Gelukkig konden we nog een mooie plek vinden en we hoefden zelfs niet zelf aan te leggen. Iedereen van de steiger hielp ons. Pas om half elf kwam pas Kvasthilda binnen.

Laatste verwaaidag Cuxhaven

Vandaag was het zwaar bewolkt en regende het weer in de ochtend. Pas in de middag werd het droog en maakten we een wandeling naar het centrum van Cuxhaven. Maar voordat we de jachthaven uit waren, werden we geconfronteerd met een leuk zeehondje, dat zich op een tewaterlatingsplaats voor kleine zeilbootjes had genesteld. In vol ornaat liet het zeehondje zich aanschouwen. Daarna wandelden we langs de haven, waar de rondvaartboten van “Jan Cux” naar de zeehonden varen. Maar wij hadden inmiddels al een zeehond gezien. We kwamen langs een park met een boot op het droge, genaamd de “Hermine” De “Hermine” is een Duitse Gaffelschoener gebouwd in 1904 en de enige die nog volledig van hout is gemaakt in Duitsland. Ze diende eerst als “Hermione”, vanaf 1907 als “Emma” en vanaf 1934 als Zweedse “Wega” in kustvaart in de Noord- en Oostzee. In 1979 werd ze in Zweden herontdekt en naar Hamburg vervoerd, maar kon niet opnieuw zeewaardig worden gemaakt en staat nu als een monument in Cuxhaven. Na door een winkelcentrum te zijn gelopen en daar nog een lekker ijsje te hebben genuttigd, kwamen we langs het kasteel “Ritzebüttel”, dat we in 2011 al een keer uitvoerig hadden bezocht. Het kasteel Ritzebüttel was de residentie van de Hamburgse ambtenaren tijdens de tijd van het lidmaatschap van Ritzebüttel in Hamburg. Het kasteel, dat dateert uit de 14e eeuw, is een van de oudste bewaard gebleven seculiere gebouwen van de Noord-Duitse baksteengotiek in de regio. In de slottuin staat aan de slotgracht het “Schweizerhaus” dat in 1847 in opdracht van een toenmalige gerechtsdeurwaarder als theehuis in de tuinen van kasteel Ritzebüttel is gebouwd. Verder staat er in de slottuin ook een gedenktoren ter nagedachtenis van de gevallen soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Vervolgens liepen we via de Lidl met nog enige Amerikaanse Bourbon’s terug richting onze boot. Morgen vertrekken we naar Vlieland en dan is onze vakantie voorbij.

Derde verwaaidag Cuxhaven

Vanochtend stonden we op met regenbuien. Na een douche, onbijt en koffie gingen we naar de Lidl voor de laatste nodige boodschappen voor deze vakantie. Zoals het er nu naar uitziet kunnen we a.s. woensdag vertrekken. De wind is dan afgenomen naar 3-4 bft. Een Duits echtpaar, die met hun zeilboot als vaste ligplaatshouder naast ons lag, ging op vakantie. Ze hadden de vorige dagen al hun boot bevoorraad en vertrokken naar de ingang van het Noord-Oostzeekanaal bij Brunsbüttel. Ze gingen een rondje Fünen doen. We hielpen ze bij het wegvaren en wensten ze een goede vakantie. In de middag maakten we een korte wandeling naar het havenhoofd, waar een omroeper van de “Schiffansagedienst-Cuxhaven” de nodige informatie gaf van voorbijvarende vtrachtschepen. Toevallig kwam er een containerschip voorbij met de naam “WES Carina”.Daarna wandelden we een stukje langs de dijk, waar de bekende Duitse rieten strandstoelen en strandhuisjes stonden. Achter de dijk stond een kerk, die we even bekeken, maar was niet bijzonder. Na even uitgerust te hebben in een parkje met een drie fonteintjes, liepen we weer terug naar onze boot. Morgen zien we weer verder

Tweede verwaaidag Cuxhaven

Gisteren na gewinkeld te hebben bij de Lidl kwamen we op de terugweg nog Jan Cux tegen. Vandaag stond er weer veel wind, maar het bleef wel droog. Na de boot ontdaan te hebben van het zout en de watertanks te hebben gevuld, besloten we om maar een museum te bezoeken. Op twee kilometer vanaf de jachthaven bezochten we omstreeks elf uur het museum “Windstärke 10”, een wrakken- en visserijmuseum. Buiten het museum stond een klein vissersbootje de CUX1 en SWANTJE van de SAR. SWANTJE was een reddingsboot van de zogenaamde 7-meterklasse van de Deutschen Gesellschaft zur Rettung Schiffbrüchiger (DGzRS) en in 1971 gebouwd. SWANTJE heeft dienst gedaan van september 1971 tot mei 1994 in Laboe en ging toen met pensioen. In juni 1994 werd het overgedragen aan de Litouwse Sea Rescue Service, maar werd op 9 april 2017 aan het museum teruggegeven. Het museum "Windstärke 10" opende zijn deuren in december 2013, waardoor het een jong museum is. De geschiedenis van de museumcollecties in het museum gaat veel verder terug. Het is gelegen in het hart van het vissershavengebied, gevestigd in twee voormalige visopslagplaatsen en vormt samen met een nieuw centraal gebouw de locatie van het museum. Het museum vertelt de historie van de vroegere en tegenwoordige visserij als ook de ondergang van diverse schepen op de monding van de Elbe. Deze zomer was er een speciale fototentoonstelling gemaakt door de professionele fotograaf Julius Simonsen in Cuxhaven uit de jaren 20 en 30. De grotendeels ongepubliceerde historische foto's tonen uitzichten van “Ritzebüttel” (waar we in 2011 het kasteel hebben bezocht) en “Alt-Cuxhaven”, uitzichten op de haven en motieven van de bastions tot de "Kugelbake", evenals indrukken van de stranden van Döse en Duhnen. Deze foto’s stonden afgebeeld naast de huidige foto’s, waardoor een mooie vergelijking en verandering van de tijden zichtbaar waren. Ook waren er vele nautische uitrustingen, video’s, maquettes en modelboten te zien, waaronder het lichtschip de Elbe1, die we in 2012 hebben bezocht ook al vanwege een verwaaidag. Na al dit fraais wandelden we terug naar onze boot, waar we de dieselvoorraad voor onze Carina aanvulden, zodat we voldoende brandstof hebben voor de overtocht door de Duitse Bocht naar Vlieland mocht de wind wegvallen. Morgen waait het nog steeds hard. We moeten dan nog iets verzinnen om de dag door te komen.  

Verwaaidag Cuxhaven

Vandaag veel wind en regen. Aan het eind van de ochtend was het even droog en wandelden we naar de vissershaven. Het was ondanks het slechte weer druk op de kades en wandelpieren, waar je een prachtig uitzicht hebt op de Elbe. Via luidsprekers werd informatie gegeven over de voorbijkomende vrachtvaart. Op de wal stond een oude semafoor en een gedenkteken voor alle omgekomen mijnenvegers in de WO-2. Op een dijkje zagen we visrestaurant met de grappige benaming “Hus op ’n Diek”. Na nog even in een watersportwinkel te hebben gekeken, liepen we snel weer terug naar de boot. Het regende weer behoorlijk en onze mooie paraplu, die we in 2012 gekocht hadden in het Deens Fredericia, toen het daar zo hard regende, bezweek onder de vele windstoten en wilde opstijgen naar de Maan, zodat we deze maar in een afvalbak hebben gedumpt. De Deense plu heeft het zeven jaar uitgehouden. In de middag klaarde het op en scheen de zon zelfs even. De wind trok ook daarbij ook aardig aan. In verband met de komende verwaaidagen en omdat de enige whiskyfles, een Jack Daniels, aan boord op was, besloten we om naar de Lidl te gaan, ongeveer 750 meter van de jachthaven. Met twee Amerikaanse Bourbon whiskey, “Western Gold”, gingen we weer terug naar onze boot. Dat zou in Nederland ook mogelijk moeten zijn. Deze whiskeys kan je in Duitsland gewoon in een supermarkt kopen en kosten praktisch niets, €7,59 resp. € 9.99 voor een 5 jaar oude. En ze smaken prima. Morgen zou het ook weer hard waaien, dus voorlopig zitten we nu even vast, maar met die whiskey’s is dat geen probleem.

Van Rendsburg naar Cuxhaven

We vertrokken tegen negen uur uit de haven van Rendsburg. De stroom in de Elbe zou om vijf uur pas naar buiten lopen. De afstand van Rendsburg naar de sluizen bij Brunsbüttel is 36 Nm en met een snelheid van zes knopen zouden we dan omstreeks drie uur bij de sluizen aankomen. De wachttijden bij deze sluizen kunnen soms lang zijn en we willen ook niet weer te laat aankomen in Cuxhaven in verband met een beschikbare ligplaats. De windvoorspelling in de Elbemond was noordwest vijf en dus geheel tegen. En ook nog wind tegen stroom, dus we zullen zien hoe het zal gaan. Het was zwaar bewolkt en we waren nog niet vertrokken of het begon al te regenen. We voeren weer onder de mooie oude hangpontbrug door, die helaas nog steeds in onderhoud was. Even later kwam in de regen ons een tanker tegemoet. Na twee uur brak de lucht open en hield het op met regenen. Het was redelijk druk op het Noord-Oostzeekanaal met diverse vrachtboten en zeiljachten. Voor het tegemoetkomende containerschip, Heinrich Schepers, moesten we vanwege de omvang de nodige ruimte geven. Na het pontje bij Oldenbüttel kwamen we tegen drie uur bij de sluis van Brunsbüttel, waar net een schutting van de Elbe naar het Noord-Oostzeekanaal plaatsvond. Even later konden we dan ook met twee andere zeiljachten de sluis in. Op de Elbe was het ook druk met scheepvaart. Ook stond er nog een stevig windje west 4-5 bft. op de kop van onze boot. De stroom was nog niet omgedraaid en met 4 knopen over de grond en tegen de golven in, maakten we op de motor niet veel voortgang, ondanks de sneheid van 7 knopen over het water. Maar langzaam maar zeker begon de stroom om te draaien en niet lang daarna stoven we met veel buiswater en meer dan 8 knopen over de grond tegen de wind en golven in naar Cuxhaven, waarbij onze Carina weer helemaal onder het zout zat. Na 54 Nm kwamen we tegen zeven uur in Cuxhaven aan, waar we werden opgevangen door een Nederlander, die met zijn zeiljacht al vanaf zondag in Cuxhaven verwaaid lag. De komende dagen zou het ook nog stevig waaien uit het (noord)westen, zodat wij ook nog wel een paar dagen verwaaid zullen liggen. We wachten af.

Stadswandeling Rendsburg

Vandaag bleven we in Rendsburg. Het waait de komende dagen stevig uit het westen tot noordwesten, zodat het geen zin heeft om haast te maken. Er was voor vandaag regen voorspeld, maar in de ochtend zou dit minder zijn dan in de middag en dus trokken we om half tien het stadje Rendsburg in om een stadswandeling te maken. Met een stadsroute en een beknopte beschrijving van 30 bezienswaardigheden, begonnen we bij de “St. Marienkirche”, die dateert van 1287 en tevens het oudste bouwwerk van de stad is. Het altaar en de kansel uit de 17de eeuw zijn van latere datum. In het oude raadhuis van 1566 niet ver van de “St. Marienkirche” verwijderd, is tegenwoordig het toeristenbureau gevestigd. We kwamen op een plein, genaamd “Schlossplatz”, waar ooit een kasteel heeft gestaan, dat in 1718 afgebroken is. Een bron als monument in de vorm van een toren herinnert hieraan. Inmiddels was het gaan regenen. Af en toe schuilend liepen we de route verder naar het marktplein “Schiffbrückenplatz” in het centrum gelegen. Tot 1893 was dit marktplein de haven van Rendsburg. Ook was er een fraai vakwerkhuis te zien uit de 18de eeuw. Er tegenover stond een modern winkelcentrum. Na een wandeling langs diverse minder interessante historische gebouwen, gedenkteken en een park, kwamen we langs de “Lutherse Christkirche”, die in 1700 was ingewijd. Bijzonder is een aparte koningsloge tegenover de kansel, die volledig met glas-in-lood ramen is afgesloten. Eén van de laatste bezienswaardigheden was het statige witte “Stadttheater” uit 1901. Als laatste kwamen we langs het oudste herenhuis van de stad “Zum Landsknecht”, dat in 1951 volledig gerenoveerd werd. Inmiddels was het weer droog geworden en deden we de nodige boodschappen bij de Edeka, een gigantische supermarkt met grote sortering, waarna we teruggingen naar onze boot, die rukkend aan de landvasten hevig heen en weer schommelde. Het waaide weer behoorlijk. Morgen willen we verder naar Cuxhaven, de uitvalsbasis voor de terugtocht naar Vlieland.