Van Cuxhaven naar Vlieland

Vandaag, 10 juli, was het een drukte van jewelste. Nu de wind uit het westen was afgenomen vertrok er een konvooi van jachten, die al dagenlang verwaaid lagen. Ook wij gingen uiteraard mee. Er stond een windje uit het noordwesten van 3 bft. Even later werd deze al gauw west en zuidwest en dus geheel tegen. Op motor en grootzeil en met de stroom mee, maakten we aanvankelijk goede vorderingen. Na 50 Nm voeren we langs het Duitse eiland Norderney. De wind trok steeds harder aan tot uiteindelijk ZW-5. Onze Carina vond dat niet zo plezierig en wij ook niet. Met soms grote klappen viel de steven en onderwaterschip van een golf in een dal, wat onze Carina op haar grondvesten deed schudden. De tegenwind en golven remde dermate af dat we ook niet voldoende vorderingen maakten. Om zo de nacht in te gaan, leek ons geen goed plan en dus bogen we af naar de haven van Norderney. Om zeven uur liepen we na 65 Nm gevaren te hebben, de haven van Norderney binnen. Bijna alle jachten in de buurt dachten hetzelfde en het werd dan ook gezellig druk in de jachthaven. Wij lagen in een rijtje van vier gestapeld met twee Nederlandse zeiljachten, die nog in het begin van hun vakantie waren. De volgende ochtend moesten zij vroeg opstaan om hun jachten los te maken van onze Carina, zodat wij om zeven uur konden vertrekken. Het eerste traject tot en met Borkum konden we zeilen vanwege een mooie zuidenwind. Daarna draaide de wind weer naar het zuidwesten en weer geheel tegen. Op de heenweg hadden we oostenwind, op de terugweg voornamelijk zuidwestenwind. Je kan het maar treffen. Op motor en grootzeil gingen we verder. Even dreigde de wind weer aan te trekken en maakte onze Carina weer de nodige smakken, maar gelukkig nam de wind weer wat af en konden we wat relaxter onze koers vervolgen. Vanaf Cuxhaven voer een Zweed met ons mee, een 49 footer, genaamd Kvasthilda. Ook hij boog gisteren abrupt van zijn koers af om naar Norderney te gaan, vanwege de toegenomen zuidwestenwind. Op zeil haalde hij ons eerst in, maar later met de tegenwind op motor bleef hij ver achter. Even na negen uur ’s avonds kwamen we na 90 Nm in Vlieland aan, waar het al verschrikkelijk druk was. Gelukkig konden we nog een mooie plek vinden en we hoefden zelfs niet zelf aan te leggen. Iedereen van de steiger hielp ons. Pas om half elf kwam pas Kvasthilda binnen.