Bezoek Vasa- en Maritiem museum

Vandaag bezochten we het Vasamuseum pal naast de jachthaven Wasahamnen, waar we met onze boot lagen. Het advies van de havenmeester hadden we opgevolgd en togen om negen uur naar het Vasamuseum. We bekeken eerst de film, die over de historie van de Vasa ging. Toen we uit de filmzaal kwamen, bleek er inderdaad al vele toeristen met bussen aangevoerd te zijn. Het was een drukte van jewelste, waarbij alle talen van de wereld vertegenwoordigd waren. De Vasa (spreek uit als Wasa) was een Zweeds oorlogsschip dat op 10 augustus 1628 van stapel liep en op zijn eerste tocht niet verder kwam dan één zeemijl. Het schip zonk in de haven van Stockholm, waarbij 30 tot 50 opvarenden verdronken. Pas in 1961 werd de Vasa geborgen en geconserveerd. Koning Gustaaf II Adolf gaf in 1625 opdracht aan de Nederlandse scheepsbouwers Henrik Hybertsson en Arent de Groot om een viertal oorlogsschepen te bouwen in Stockholm, waaronder de driemaster Vasa. De Vasa had 64 kanonnen, verdeeld over twee dekken, en was 62 m lang, 11,50 m breed en 50 m hoog. Het schip was gebouwd voor een bemanning van 435 personen en woog 1200 ton. Vandaag de dag kunnen we precies berekenen hoe een schip moet worden ontworpen om het zeewaardig te laten zijn. In de 17e eeuw echter gebruikte men verhoudingstabellen die voorschreven hoe een goed schip moest worden gebouwd. Wat ging er mis? Uit documenten van toen blijkt dat de plannen voor de Vasa gewijzigd werden toen de bouw van het schip al was begonnen. De koning wilde een groter aantal boordkanonnen dan gebruikelijk was. Dit betekende dat de verhoudingen die voor het schip gekozen waren niet meer klopten, en dat de bouwers de nieuwe afmetingen moesten uitproberen. Met twee ingebouwde dekken voor kanonnen kreeg de Vasa een hoge constructie. Om de stabiliteit van het schip te verzekeren werden er onderin grote stenen gelegd. Maar het schip was topzwaar, en de 120 ton ballast was niet toereikend. Na een hoorzitting werd uiteindelijk niemand schuldig bevonden. Na berging van de Vasa, begon men het schip te conserveren en is nu te bezichtigen in het Vasamuseum. Na al dit moois te hebben aanschouwd, gingen we terug naar onze boot voor een kop koffie. In de middag bezochten we het Maritiem museum, dat ook nog gratis bleek te zijn. We bekeken de een stoomboot, genaamd Sankt Erik, als ijsbreker gebouwd op een werf in Belfast in 1915 waar de Titanic ook vandaan kwam. We kregen uitleg van een marconist, die vrijwilliger was van het Maritieme museum. Daarna bekeken we een mijnenveger uit 1941. Ook daar kregen we uitvoerig uitleg van een Zweedse vrijwilliger. Een aantal mijnenvegers waren speciaal gebouwd om de mijnen vanuit de WO-II te vegen met name tussen de kusten van Zweden en Denemarken. Vervolgens bekeken we het lichtschip Finngrundet, gebouwd in 1903, die in het zuiden van de Botnische Golf ooit dienst deed in de ijsvrije periode. Bovenin bij het vuurlicht hadden we een mooi uitzicht op de haven. Helaas was het wel gaan regenen, zodat dit het uitzicht enigszins verstoorde en we maar weer gauw naar onze boot teruggingen.