Van Klintemala naar Viken

de zon weer eens vrolijk. Na ons opgefrist te hebben in onze eigen douche en na het ontbijt, maakten we een wandeling door het gehucht Klintemala, dat maar uit een paar huisjes bestaat. Er kwam een auto aanrijden, waarin kennelijk de havenmeester zat. Even later kwam inderdaad een vrouwelijke havenmeester naar ons toelopen. Ze bleek een Russin te zijn. Ze vroeg maar 100 kronen havengeld. Dat was alleen voor de elektra, want de haven was nog niet open. Omdat we geen kronen bij ons hadden, mochten we ook met €10 betalen. Daarna wandelden langs de fraai gekleurde huisjes en soms kleine villa’s prachtig in de natuur gelegen. Even verderop langs de walkant lag weer zo een saunaton in het water, die we in de Vasahamnen in Stockholm ook zagen liggen. Na deze wandeling langs de idyllische huizen in de fraaie natuur vertrokken we tegen elf uur met onze boot naar Viken, gelegen op de kop van het eiland Öland op een afstand van 20 Nm. Er stond opnieuw weinig wind en ook weer tegen, zodat we op de motor langs de scheren richting Viken koersten. We waren bijna de scheren uit, toen we in een mistveld vanuit zee terecht kwamen. De scheren vlak naast ons waren niet meer zichtbaar, zodat we op onze navigatieapparatuur, radar, AIS en kaartplotter, moesten vertrouwen. Eenmaal op zee trok de mist af en toe op met beter zicht om vervolgens weer volledig dicht te trekken. We kwamen om twee uur bij de ingang van Viken aan. Viken ligt aan een soort binnenzee met een lange smalle betonde aanloopgeul, die we ook in dichte mist moesten aanlopen. De digitale Navionicskaarten verdienen een pluim, want alle tonnetjes stonden op de juiste plek en met de stuurautomaat op de geprogrammeerde "track", koersten we netjes tussen de tonnen door, zonder ze nauwelijks gezien te hebben. Bij het haventje Viken aangekomen, bleek dit niet veel soeps te zijn. Het was een rommelige bende en ook nog te ondiep voor onze boot, want bij een poging tot aanmeren liepen we al vast. En besloten we om een mooie ankerplek te zoeken op het binnenzeetje en genoten we even later in alle rust van de natuur. Even later kwam er ook een Duits zeiljacht binnen, die voortvarend op het haventje afstevende. Nou ja haventje, niet meer dan een stenen pier met tractorbanden aan de zijkant. Sommige haventjes in Zweden stellen helemaal niets voor, ondanks dat ze in de Zweedse havengids vermeld staan. Het Duitse zeiljacht maakte ook resoluut rechtsomkeert en zocht ook een mooie ankerstek, een paar honderd meter naast ons. De wind draaide langzaam van zuidoost naar zuid en de mist trok op en de zon scheen weer volop en konden we onze nieuwe zonnetent uitproberen. Hopelijk is er morgen geen mist en goede wind om naar Kårehamn, 32 Nm verder aan de Oostkust van Öland te zeilen.